Kleur Blog

Kleur Blog

Lang leve google!

BelevenissenPosted by Claudia Geenen Feb 05, 2018 17:55

Lang leve Google!

De telefoon gaat: een collega uitvaartverzorger die ik niet eerder heb gesproken, informeert naar specifieke zaken rondom kinderuitvaarten. Ook is ze geïnteresseerd in de prijzen die ik hanteer en wil ze weten wat ik kost in vergelijking met haar. Gaandeweg het gesprek wordt me duidelijk dat zij gevraagd is de uitvaart van een kind te begeleiden maar dat ze geen idee heeft hoe dat aan te pakken. Ik geef haar de informatie waar ze om vraagt en we hangen op. Het gesprek geeft me een nare bijsmaak. Deze uitvaartverzorger had ‘nee’ kunnen zeggen tegen deze uitvaart of door kunnen verwijzen naar een meer specialistische uitvaartonderneming, alleen daar heeft ze niet voor gekozen. Mijn gedachten gaan uit naar de ouders.

Dit is niet de eerste keer dat ik een situatie als deze tegenkom. Ik hoor het vaker van ouders: een zwangere vrouw met in haar buik een kindje van 22 weken dat niet levensvatbaar blijkt, belt een uitvaartondernemer om alvast te informeren naar de mogelijkheden en krijgt als antwoord: bel maar terug als je bevallen bent. Ouders die na het overlijden van hun kind in het ziekenhuis vragen welke uitvaartonderneming zij kunnen aanbevelen en als advies krijgen dat ze ‘maar even moeten Googlen.’

Een triest gevoel overvalt me als ik dit soort verhalen hoor. Snappen we er dan helemaal niets van vraag ik me af. Waar is onze medemenselijkheid, ons empathisch vermogen op momenten dat dit soort vragen gesteld worden.

“Google maar even”

Als ik Google op uitvaartondernemingen in de provincie Groningen krijg ik ‘slechts’ 17.400 resultaten. Zie daar maar eens een goede en weloverwegen keuze uit te maken als ouders van een kind dat gaat sterven of dat pas gestorven is.

Over deze zoektocht van ouders heb ik diverse keren gesprekken gevoerd in ziekenhuizen en met verplegend personeel. Het blijkt zeer lastig om bij dit soort instellingen steun te vinden voor het idee om ouders specifieke suggesties te doen als ze daarom vragen bijvoorbeeld door het neerleggen van van folders van vijf uitvaartondernemers waar het ziekenhuis goede ervaringen mee heeft. Van hogerhand wordt er simpelweg geen toestemming voor gegeven. Bezien vanuit een grote organisatie is dat een zuivere richtlijn zou je zeggen. Toch merk ik dat leveranciers van uitvaartartikelen vaak wél voet aan de grond krijgen en dat knaagt aan me. Niet zozeer voor mijzelf alswel voor de ouders die hiermee te maken krijgen.

Het zijn de kleine dingen die het doen

Ouders die te maken hebben met het verlies van een kind zouden beter bij de hand genomen mogen worden. Hoe klein is de moeite om ze even op weg te helpen in een periode van ontreddering en verdriet. Laten we deze ouders zicht geven op de mogelijkheden die er zijn. Ouders krijgen daarmee een eerste richting van de diverse mogelijkheden die er zijn en hoeven niet nodeloos te (ver)dwalen over een world-wide-web met duizenden resultaten en opties.

Als uitvaartondernemers moeten wijzelf daarbij ook niet te beroerd zijn om indien nodig naar elkaar door te verwijzen of om nee te zeggen tegen een uitvaart die onze eigen expertise te boven gaat.

Het kan toch niet zo zijn dat we alleen geldbejag zien in een uitvaart terwijl juist het verlies en de nabestaanden onze oprechte aandacht verdienen.



  • Comments(0)//blogbericht.kleuruitvaart.nl/#post1