Kleur Blog

Kleur Blog

Gezocht: uitvaartondernemer zonder snor, zwarte kleding of dialect

BelevenissenPosted by Claudia Geenen Feb 05, 2018 18:08


Gezocht: uitvaartondernemer zonder snor, zwarte kleding of dialect

Een verpleegkundige van de kinderafdeling belt me met de vraag of ik geen snor heb, geen zwarte kleding draag en of ik geen dialect spreek? Op alle vragen kan ik ontkennend antwoorden. “Dan is het goed”, zegt hij. “De ouders willen dan graag dat jij de uitvaart van hun kindje regelt”.

Ik pak mijn spullen en rijd naar het ziekenhuis. Ik heb afgesproken eerst even langs het mortuarium te gaan om te horen wanneer de obductie zal plaats vinden. De medewerkster van het mortuarium was net het kleine meisje aan het aankleden. Mooi om te zien dat dit zo liefdevol gebeurt.

“Wat een mooie dochter hebben jullie” zijn de eerste woorden die ik tegen de ouders zeg. Moeder ligt in bed op de kinder IC afdeling. Een kraamvrouw, die samen met haar partner, van een roze kraamtijd in een inktzwarte periode terecht is gekomen. Moeder vertelt dat ze 2 dagen geleden nog zo genoten hebben van het samen wandelen. Samen als kersvers gezinnetje.

De ouders zijn zo overdonderd door het onverwachte overlijden van hun kleine meisje, dat er geen ruimte is om nu al over de uitvaart te praten. Wel willen de ouders heel graag naar hun dochtertje toe. Even een telefoontje naar de medewerkster van het mortuarium zodat ze weet dat we er aan komen. Ik regel op de afdeling een rolstoel voor moeder en met z’n drieën gaan we naar Iris toe. Iris ligt in een mandje op de bezoekerskamer. “Wat ligt ze er mooi en rustig bij” zegt vader. “Heel anders dan met alle infusen, lijnen en pleisters”.

De volgende dag gaan we met zijn vieren naar huis. Moeder zit achter in de auto naast het mandje waar Iris in ligt. Ik rijd achter de ouders aan. We hebben afgesproken dat als vader overmand wordt door emoties, hij de auto aan de kant zal zetten en ik verder zal rijden. Ik schrik als ik in huis kom; overal nog kaarten en cadeautjes met ‘gefeliciteerd met de geboorte van jullie dochter’.

Gedurende de dagen voor de uitvaart, kom ik dagelijks bij de ouders langs. Wat een pijn hebben ze. Eigenlijk willen ze geen tijd besteden aan het regelen van de kaarten, het crematorium en de invulling van het afscheid. Allemaal bijzaak, ze willen bij hun Iris zijn. Nu het nog kan.

Twee weken na de uitvaart spreek ik de ouders weer bij hun thuis. Naast de ‘kraamkaarten’ staan nu de ‘sterkte-kaarten’. Wat een contrast. “Ons meisje komt niet meer terug. We weten het, maar we beseffen het nog niet”. Er is een kleine glimlach om vaders mond; “ik ben blij dat je geen snor hebt, niet in het zwart gekleed bent en geen noordelijk dialect spreekt”. “De dagen tot aan de uitvaart en de uitvaart zelf zijn verlopen zoals wij het graag voor onze Iris wilden”. Een mooier compliment kon ik niet krijgen.



  • Comments(0)//blogbericht.kleuruitvaart.nl/#post3